John van Dun draagt familiebedrijf Dubré met een gerust hart over aan de nieuwe directeur Pieter van Opstal. En het ergste is al achter de rug. ‘Toen ik het personeel vertelde dat ik een stapje terug zou doen, viel er een last van mijn schouders.’

Het is oma Brekelmans die John van Dun (50) enige jaren terug adviseert: ‘Blijf het bedrijf niet zolang runnen als je opa. Die werkte op zijn zeventigste nog zes dagen per week.’ En dat terwijl zij mede aan de basis staat van metaalbewerkingsbedrijf Dubré. Als haar man Gert zich in hun schuurtje verder bekwaamt in het draaien van onderdelen, steunt zij hem daarin. Samen verdienen ze het eerste draaibankje bij elkaar.

Boodschappenjongen
In 1968 neemt Gert Brekelmans een metaalbedrijf met vijf werknemers over. Een paar jaar daarna komt schoonzoon Ad van Dun in de zaak. Kleinzoon John volgt dezelfde weg. Hij haalt zijn diploma metaalbewerking en groeit door van boodschappenjongen naar directeur. Hij volgt zijn vader op als deze in 1999 onverwacht snel overlijdt aan de gevolgen van longkanker. Ad van Dun was toen zeven jaar directeur van Dubré.

Meer een directeur
John bestuurt het metaalbedrijf met succes, maar nu erkent hij dat hij beter tot zijn recht komt óp de werkvloer dan erboven. Daarom ging hij vorig jaar op zoek naar iemand die de bedrijfsvoering van Dubré wilde overnemen. Die vond hij in Pieter van Opstal (51). John: ‘Pieter is de persoon die ik jaren gemist heb. Hij is administratief en organisatorisch beter. Dat is goed voor Dubré. Ik heb daar geen affiniteit mee. Pieter is meer een directeur.’

Zelf regie voeren
Pieter verdiende zijn strepen als manager van familiebedrijven in het mkb. ‘Nu wil ik zelf plannen maken en zelf de regie voeren. Die drive zit nu eenmaal in mij. Dubré is een klein, lean bedrijf. Samen stomen we het klaar voor de toekomst.’ John blijft betrokken als technisch adviseur. Pieter: ‘Hij heeft alles in zijn hoofd zitten. Dat gaan we er allemaal uittrekken, zodat hij ook werkelijk een stapje terug kan doen. Hij werkt ín de zaak, ik werk áán de zaak. Dat is het grootste verschil tussen ons.’

Tekst: Raquel Mourik
Fotografie: Raldo Neven