Het leven van Chérie Cohen laat zich lezen als een spannend boek met ‘emancipatie’ als rode draad. sinds lang ijvert zij immers voor de emancipatie en arbeidsparticipatie van vrouwen.

Waarom neemt de Nederlandse vrouw meestal genoegen met een ’baantje’?
Waarom daalt Nederland op de internationale diversiteitsladder? Missen de hedendaagse, jonge hoogopgeleide vrouwen de gedrevenheid van de voorvechtsters van weleer? Als oprichter van VOV, voorzitter van Feniks (Stedelijk Centrum voor Emancipatie Tilburg), ondernemer, gedreven vrouw… is Chérie Cohen de aangewezen persoon om deze vragen te beantwoorden.

Tienermoeder
Geboren in Indonesië, kwam Chérie als peuter naar Nederland. Zij groeide op in
de vrije jaren zestig en werd op haar zestiende zwanger van haar eerste kind. Een
dag voor haar achttiende verjaardag werd ze moeder van een tweede kind. Omdat
de vader van haar kinderen aan de ‘Economische Hogeschool’ van Tilburg studeerde, besloot zij hem daarheen te volgen. “Ik stond niet echt stil bij de toch
wel ongewone situatie”, vertelt Chérie, “maar ik herinner me wel dat ik wandelend
achter de kinderwagen, vaak over ‘later’ droomde. Pas later realiseerde ik me hoe
belangrijk het is als tienermoeder een toekomstperspectief te koesteren.” Een gezin en twee kinderen combineren met studeren, bleek voor Chéries toenmalige man ondoenlijk. Dus ging hij werken in een Eftelingrestaurant. Een paar jaar later startte hij met Chérie (en een compagnon) een eigen restaurant. Na 12,5 jaar huwelijk ging het echtpaar echter zowel professioneel als privé uit elkaar. Chérie besloot te gaan studeren. Zij koos voor pedagogiek met onderwijskunde als afstudeerrichting en na vijf jaar was zij klaar met de studie en ging ze solliciteren. Gebrek aan ervaring bleek echter steeds weer tegen haar te pleiten.

Vrouwencafé
“Tijdens mijn studie was ik nauw betrokken geraakt bij onder meer het Vrouwencafé. Toen dit dreigde te verdwijnen én er een café aan het Piusplein vrijkwam, hoefde ik niet lang na te denken; ik zou mijn eigen vrouwencafé starten, gerund dóór en bedoeld vóór vrouwen. Wist ik veel dat het café een bolwerk van drugscriminaliteit was geweest en de vroegere clientèle dacht ‘dat kleine Indische vrouwtje’ wel eventjes te kunnen wegpesten. Maar dan kennen ze mij niet,” lacht Chérie. “Met vaak knikkende knieën stond ik mijn ‘mannetje’ en na twee jaar was het café ‘zuiver’. Hoewel het café fantastisch liep, was ik toch niet helemaal tevreden. Er kwamen immers vooral mannelijke stamgasten en dat was
niet de bedoeling geweest. Na dit café kwamen er nog meer horecazaken bij o.a.
‘Het Bruin Kafee’ en ‘Cafe Cher’ waar de BOB Borrel het levenslicht zag. Op een
bepaald moment hadden mijn huidige partner en ik honderdvijftig man in dienst.
Het was niet leuk meer. Toen iemand interesse toonde om alles over te nemen,
hebben we het bedrijf dan ook verkocht en de panden gehouden.”

Het Rode Boekje
De drive voor vrouwenemancipatie vormt de constante in Chérie’s leven. Het leidde
onder meer tot de oprichting van ‘Stichting  Vrouwen Ontmoeten Vrouwen’ (VOV),
een vrouwennetwerk met inmiddels 1200 leden. “De maandelijkse bijeenkomsten
tellen gemiddeld een honderdtal vrouwen,in wisselende samenstelling (van studentes tot vrouwelijke chirurgen). Uiteindelijk heb ik dus toch mijn vrouwencafé,” lacht Chérie, “en het is nog succesvol ook. Naast deze bijeenkomsten zijn er nog VOVspecials, doorgaans bedrijfsbezoeken die ’s avonds plaatsvinden. En dan is er uiteraard nog ons ‘Rode Boekje’. Toen de kandidatenlijst bij de verkiezing ‘Belangrijkste Tilburger’ (eind 2009) geen enkele vrouw bevatte, presenteerde VOV als alternatief én protest een boekje met succesvolle vrouwen die gerust voor de titel in aanmerking konden komen. Inmiddels zijn we al aan de tweede uitgave toe.”

‘Talent naar de Top’-charter
“Anno 2011 zou emancipatie geen item meer mogen zijn maar met name arbeidsparticipatie blijft een knelpunt. Hoewel vaststaat dat de gezamenlijke inbreng van mannen en vrouwen voor meer kwaliteit in denken en doen zorgt, blijkt Nederland zelfs gedaald te zijn op de internationale diversiteitsladder! Het probleem is dat vrouwen volgens mij nog steeds te weinig beseffen dat het belangrijk is economisch onafhankelijk te zijn. Bovendien steekt onze maatschappij veel tijd, geld en energie in de opleiding van vrouwen. Na al die jaren levert deze investering verbazingwekkend weinig rendement op. Zodra er
kinderen komen, haken opgeleide vrouwen immers doorgaans af. Missen zij de drive om er voor te gaan? Ik weet het niet; wat ik wel weet is dat het excuus van mannen dat ‘er te weinig capabele vrouwen zijn’, nergens op slaat. Het is immers bewezen dat jaarlijks meer vrouwelijke studentes succesvol afstuderen dan mannen. Onderzoek heeft echter ook aangetoond dat vrouwen zich vaak niet herkennen in de capaciteiten (waarden) die mannen vooropstellen, met als gevolg dat zij voor bepaalde functies ofwel niét solliciteren ofwel niet door de (mannelijke) ballotagecommissie komen. Het zet evenmin zoden aan de dijk om één vrouw in het topmanagement te halen want vaak gaat zij zich onbewust conformeren aan de mannelijke cultuur, wat dan weer haaks staat op de beoogde diversiteit. Daarom heeft VOV zich verbonden aan ‘Talent naar de Top’, een landelijk initiatief waarbij bedrijven een charter kunnen ondertekenen om meer vrouwelijk talent aan de top te krijgen (www.talentnaardetop.nl). Koninklijke Saan zal dit in juni als allereerste bedrijf (na de UVT) in Tilburg doen. Wij hopen dat andere bedrijven héél snel volgen om toe te treden tot de indrukwekkende lijst van ondertekenaars.”