Het 25-jarig bestaan van GroenRijk Tilburg werd onlangs gevierd met een etentje voor alle medewerkers bij Peerke Donders. Wat ooit begon met een simpele kweekkas groeide uit tot een drukbezocht all-in tuincentrum plus webshop. De Van de Noorts blikken terug op een avontuur waarin corona alles op z’n kop zette.

‘Mijn ouders zijn vijfentwintig jaar geleden op deze plek gestart’, zegt Marjolein van de Noort (53) enthousiast. ‘Niet lang daarna kwam mijn man Wim in beeld. Hij was boerenzoon en stond voor de keuze: de boerderij van zijn ouders overnemen in Fijnaart of bij ons in de zaak treden. Hij besloot mijn kant op te komen.’ Wim van de Noort (50) licht toe: ‘Ik vind alle machines op een boerderij fantastisch, maar een plantenkweker ben ik niet. Nog steeds niet. Daarom richt Marjolein zich in de zaak op planten. Ik op tuinmeubelen. Spijt? Nee, maar ik droom soms wel van een dagje op de trekker.’

Sneltrein

Toen Luc (22) tijdens corona de webshop lanceerde, ging het hard. Er kwamen ineens marketingmensen, orderpickers, inpakkers en bezorgers bij. ‘De hele organisatie is in korte tijd totaal veranderd’, legt Luc uit, intussen ook mede-eigenaar. We tellen nu ruim honderd medewerkers. Mijn drive? Ik wil veel gaan verkopen en verbeteren. We zijn bijvoorbeeld niet de enige die BBQ’s verkopen, maar hoe gaan wij de allerbeste leveren?’ Marjolein: ‘Vooral de bezorging in eigen beheer maakt wel eens onrustig. Staat het eten net op tafel, komt de chauffeur met spullen en moet de poort open. We zijn in een sneltrein beland en die raast door. Terug naar normaal? Nou, dat duurt voor ons nog even.’

Gedreven

GroenRijk Tilburg wil vasthouden wat het heeft, blijft investeren in kwaliteit. ‘Tuincentra zijn vaak familiebedrijven’, zegt Wim. ‘Dat vraagt passie en gedrevenheid. Plus de wil om er alles in te stoppen. Die passie moet echt leidend zijn en gelukkig is die er nog steeds.’ Marjolein tot slot: ‘Mijn ouders zijn dan wel in 2007 met de zaak gestopt; ze komen nog elk weekend bij ons lunchen in De Proeftuin. Heel fi jn.’

Tekst: Jeanette van Haasen
Fotografie: Kees Bennema