Schildersbedrijf Ghering: Ik breng kleur

‘In de eerste klas van de schilderschool in Boxtel bleef ik zitten. Eigenlijk moest je dan het veld ruimen. Maar mijn vader herinnerde het schoolhoofd aan het feit, dat opa medeoprichter was. Toen mocht ik blijven.’


Uitgave: Sept-Okt 2016
Thema’s: Onderhoud Ondernemen Schildersbedrijf

Pieter Ghering (49) van het 125-jarige Schildersbedrijf Ghering uit Tilburg, noemt zichzelf een laatbloeier. ‘Naarmate mijn leeftijd vordert, word ik steeds tevredener. Ik kijk naar wat er goed gaat in het leven, in plaats van naar de negatieve kanten. Daarbij kan ik beter met stress omgaan dan vroeger. Geniet van het contact met mijn klanten en personeel. En realiseer me: wij maken dingen mooi. We brengen kleur.’

Vierde generatie
Dat Pieter hetzelfde vak inrolde als zijn overgrootvader, opa en vader, was geen bewuste keuze. ‘Ik wist niet precies wat ik wilde. Daar werd eigenlijk ook niet naar gevraagd. Opa Jan had tien kinderen, waarvan mijn vader de op-één-na oudste zoon was. Hij werd hup in het bedrijf gezet en ik op mijn beurt ook. Zo ging dat in die tijd.’ Van de oprichter van het bedrijf, eerste generatie Janus Ghering, weet Pieter niet veel. ‘Pa heeft er weinig over verteld. Het was een kleine, gebogen man. Hij werkte bij een verfleverancier en heeft op een bepaald moment gedacht: ‘Als ik het kan verkopen, kan ik het er net zo goed zelf op smeren’.’

In het diepe
‘Opa stierf in mijn geboortejaar. Hem heb ik dus ook niet gekend. Mijn vader zat met het bedrijf in de Telefoonstraat. Hij haalde, ouderwets in de kroeg, de opdrachten binnen. Toen ik van school afkwam, woonde ik nog bij mijn ouders in de Tilburgse wijk Zorgvliet. Pa werd een dagje ouder en er werd besloten dat ik zijn werk zou gaan overnemen.’ Zijn vrienden gingen studeren en zwermden uit, Pieter liep drie jaar met zijn vader mee en werd toen in het diepe gegooid. ‘Ik werd de baas van Schildersbedrijf Ghering. Dat bracht een hele verantwoordelijkheid met zich mee. Ik was een gastje van 21 en gaf ineens leiding aan zo’n 35 veel oudere, door de wol geverfde, schilders.’

Trofee
Die namen hun kans waar. ‘Ze dachten dat alles kon en mocht. Vroegen om loonsverhoging, een auto van de zaak. Ik werd overdonderd door zoveel assertiviteit. Toen ik 24 was bestonden we 100 jaar en werd er een receptie in Zaal Philharmonie gehouden. Ik weet het nog goed. We kregen zelfs de Tilburg Trofee van de Gemeente Tilburg uitgereikt.’ Langzaam maar zeker keerde het tij. ‘Ik begon het te snappen en leuk te vinden, clubjes gingen me benaderen. Ik ging in de BZW studieclub en werd sponsor van Willem II. Toen werd ik voor vol aangezien.’

Vuist op tafel
Dat was het moment dat Pieter met zijn vuist op tafel sloeg en zijn personeel duidelijk maakte dat er op de gevel maar één naam stond. Niet vreemd dat hij in die tijd ook zijn vrouw vond. ’Ik kwam Patricia weer tegen in de stad, herkende mijn eerste liefde van toen ik 15 was. Ze had een interessant leven, was fi iaalhouder van Habitat in Amsterdam. Ik bedacht een smoesje om haar mee naar kantoor te kunnen nemen. In 1997 zijn we getrouwd. We zijn nog steeds heel gelukkig samen. Ze is intelligent en beschouwend, kan dingen goed verwoorden. We zijn echt maatjes.’

In de verf
‘De crisis heeft ons ook geraakt. Gelukkig hadden we wat vlees op de botten. Ik heb van die periode geleerd om altijd dichtbij mezelf te blijven. Niet voor winstbejag te gaan, maar dezelfde service te geven als voor de crisis. Staan de vers geschilderde kozijnen een beetje in contrast met de deur? Dan nemen we die wel even mee. Er zijn ook mooie initiatieven uitgekomen. Zoals GlansGarant, een schildersorganisatie waarvan we deel uitmaken. Het idee is even simpel als geniaal: particuliere woningbezitters sluiten een abonnement bij ons of voor een laag bedrag per maand, waarmee wij garanderen hun huis perfect in de verf te houden.’

Kermis
‘Ik vind het leuk om mijn relaties in stand te houden en heb direct contact met onze klanten, zoals o.a. bij Interpolis, Heuvelpoort, HealthCity, Tricorp en Corpachuis. Elk jaar na het theaterseizoen frissen we ook de Tilburgse Stadschouwburg op. De glans van die panden is onze verantwoordelijkheid, daarom ga ik zelf ook vaak even kijken. Het oog van de schilder is anders dan die van de eigenaar, die aan eventueel verval gewend is geraakt. Een goed onderhouden pand behoudt zijn waarde en achterstallig verfonderhoud levert altijd extra kosten op. Ik ben erg blij met ons team, waarvan de neuzen dezelfde kant opstaan. In de zomer gingen we nog met zijn allen naar de kermis. Een erfenis van mijn vader die ik graag in ere houd.’

Tekst: Henrike Brouwer
Fotografie: Raldo Neven

< Alle thema's