Het is de nachtmerrie van elke gemeente met een betaald voetbalorganisatie: door uiteenlopende oorzaken verstrikt raken in het web van diezelfde voetbalclub. Zeker als de ooit liefdevol aangegane samenwerking uitmondt in een zakelijke wurggreep waaruit bijna geen ontsnapping mogelijk is. Bijna, want de gemeente Waalwijk is na zeventien jaar eindelijk verlost van een molensteen zo groot als een voetbalstadion. Met verantwoordelijk wethouder Ronald Bakker blikken we terug op dit fascinerende dossier, op het stadhuis bekend als ‘financiële ontvlechting RKC Waalwijk.’

‘Je moet niet over je graf willen regeren. Misschien is het moeilijk om het juiste moment van overname te bepalen, maar ik heb mijn gevoel gevolgd en dat klopt gewoon.’

‘Ik heb nog geen idee wat ik ga doen, ik neem eerst eens een half jaar de tijd om los te komen. En daarna zie ik wel. Mijn vader is op zijn 62e gestopt met werken. Van de achttien jaar die hij daarna nog leefde, heeft hij van elke dag een feestje gemaakt. Dat ga ik ook proberen!’

Eenenveertig jaar geleden werkte Mari van Laarhoven bij Mikron in Tilburg. Frank Heijnen, de kleinzoon van de oprichter, startte net na die periode bij Mikron. Mari kende het chroomvak al en wilde zich meer oppervlaktetechnieken eigen maken en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Al snel begon hij zijn eigen bedrijf CZL Tilburg.

‘Als ik het bedrijf niet had verkocht, was het naar de kloten gegaan. Net als ikzelf. Gaandeweg werd ik steeds meer de dupe van mijn perfectionisme en doorzettingsvermogen. Dat werkt dubbel destructief. Op het moment dat ik er helemaal doorheen zat en de boel de boel wilde laten, werd ik gebeld.’